پدل تقریباً تنها ورزش راکتی است که میشود جلسهی اول را بدون هیچ سابقهای بازی کرد و بد نگذرد. دلیلش هم ساده است: زمین کوچک است، توپ کند است و دیوارها توپ را برمیگردانند، پس رالیها زود تمام نمیشوند.
پدل دقیقاً چیست
زمین پدل حدود یکسوم زمین تنیس است و دور تا دورش شیشه و توری دارد. توپ بعد از برخورد به دیوار در بازی میماند، مثل اسکواش، ولی تور وسط دارد و امتیازدهیاش مثل تنیس است.
راکتش هم فرق دارد: بدون زه، توپُر و سوراخدار. سرویس از پایین و بعد از یک بار برخورد توپ به زمین زده میشود، برای همین سرویس در پدل آن نقش تعیینکنندهای که در تنیس دارد را ندارد.
همیشه دونفره بازی میشود. یعنی برای یک بازی چهار نفر لازم داری، و همین معمولاً سختترین بخش ماجراست.
برای جلسهی اول چه لازم داری
عملاً هیچ چیز، جز کفش.
راکت را تقریباً همهی باشگاهها کرایه میدهند و برای چند جلسهی اول خریدنش منطقی نیست؛ تا وقتی نفهمیدهای بازی را ادامه میدهی یا نه، پول راکت را نگه دار. توپ هم معمولاً باشگاه میدهد.
کفش مهم است. کفش دویدن برای پدل مناسب نیست، چون در پدل مدام جهت عوض میکنی و کفش دویدن از پهلو نگهت نمیدارد. کفش تنیس یا هر کفش ورزشی با کف صاف و پایدار بهتر است.
زمین از کجا
در تهران چند مجموعهی شناختهشده وجود دارد. مجموعهی پدل باشگاه انقلاب در محدودهی یادگار امام و سئول یکی از شناختهشدهترینهاست. باشگاه پدل و اسکواش برج میلاد گزینهی مرکز شهر است، و مجموعهی ورزشی پاس در شهرک اکباتان برای غرب تهران.
رزرو زمین معمولاً از طریق سامانههای رزرو آنلاین ورزشی انجام میشود؛ سانسهای خالی، قیمت و موقعیت را همانجا میبینی. تعداد باشگاهها در دو سال اخیر زیاد شده و مدام هم اضافه میشود، پس اگر نزدیک محلهات چیزی پیدا نکردی، چند ماه بعد دوباره نگاه کن.
قیمت و ساعت کار مدام تغییر میکند و بین باشگاهها تفاوت زیادی دارد، پس قبل از رفتن تأیید بگیر.
سختترین بخش: نفر سوم و چهارم
راکت کرایهای است و زمین رزروشدنی. چیزی که پدل را برای تازهکارها سخت میکند این است که به چهار نفر نیاز داری که همزمان آزاد باشند و تقریباً همسطح.
با دو نفر نمیشود بازی کرد. با چهار نفری که سطحشان خیلی فرق دارد هم میشود، ولی خوش نمیگذرد. یک طرف حوصلهاش سر میرود و طرف دیگر خسته میشود.
اینجاست که بازیهای پدل کانتاین کار را ساده میکند. میزبان زمین را رزرو کرده، ظرفیت را مشخص کرده و اغلب نوشته که بازی برای چه سطحی مناسب است. تو یک نفره ثبتنام میکنی و لازم نیست سه نفر دیگر را خودت جور کنی.
پیش از ثبتنام هم پروفایل میزبان را میبینی: سطحش از رویدادهای واقعیاش ساخته شده و امتیازش را کسانی دادهاند که قبلاً آمدهاند.
جلسهی اول چطور میگذرد
انتظار نداشته باش بازی تمیزی باشد. توپهای دیواری در ابتدا گیجکنندهاند و بیشتر از آنکه فکر کنی وقت میبرد تا یاد بگیری بگذاری توپ به شیشه بخورد و برگردد، بهجای اینکه دنبالش بدوی.
یک ساعتونیم برای شروع کافی است. اگر جمع تازهکار باشد، همان جلسهی اول رالیهای چندضربهای خواهی داشت. همین است که آدمها را برمیگرداند.